Wszyscy pamiętamy, że w dzieciństwie ostatecznym symbolem statusu była rodzina posiadająca sedana.
Przez długi czas sedan ucieleśniał powszechne przekonanie opinii publicznej o tym, czym „samochód”-różni się od samochodów dostawczych, pickupów i-ciężarówek o dużej ładowności.
Pamiętamy okres świetności rynku sedanów; jest to cenne wspomnienie z dzieciństwa dla pokoleń po latach 80. i 90. XX wieku. Jednak obecnie zróżnicowany rynek motoryzacyjny oferuje konsumentom szeroką gamę typów pojazdów do wyboru.
Kierując się zmianami w krajobrazie gospodarczym i światowymi trendami energetycznymi,-wraz z wzrostem liczby SUV-ów i gwałtownym rozwojem rynku pojazdów elektrycznych,-limuzyny nie są już domyślnym wyborem; w rzeczywistości straciły nawet popularność na rzecz minivanów. Rynek sedanów jest cieniem samego siebie, a jego przyszłość pozostaje niepewna.
Okres świetności sedana
Buick był jedną z pierwszych amerykańskich marek motoryzacyjnych, które weszły na rynek chiński. W czasach republikańskich prominentne osobistości, takie jak Sun Yat-sen, Soong Mei-ling i Puyi-a także bogaci kupcy i politycy-jeździli sedanami Buick. Oznaczało to początek wejścia samochodów do Chin, a amerykańskie sedany symbolizowały rozwój i ewolucję całego rynku sedanów.
Po drugiej wojnie światowej amerykański sektor przemysłowy szybko się rozwinął, a klasa średnia znacznie się rozrosła, zwiększając siłę nabywczą konsumentów. Pojawiła się fala luksusowych sedanów,-pojazdów, w których koszt, oszczędność paliwa i trwałość były drugorzędne w stosunku do bogactwa. Duże, luksusowe sedany z silnikiem V8 stały się powszechnym widokiem, a era ta dała początek także „samochodom mięśniowym”, zaprojektowanym wyłącznie z myślą o przyjemności jazdy.
Kiedy te pojazdy zza oceanu przybyły do Chin, wiele osób dorastających w latach 80. i 90. postrzegało duże sedany,-w szczególności Cadillaki i rozciągnięte Lincolny-, jako szczyt prestiżu i luksusu. Pojazdy te ukształtowały wczesne postrzeganie luksusu motoryzacyjnego przez społeczeństwo; w kawalerkach ślubnych z tamtych czasów nie było widać współczesnych supersamochodów, ale raczej rozciągnięte Lincolny lub Cadillaki.
Później europejscy producenci samochodów zaczęli rozszerzać swój globalny zasięg. Niemieckie marki luksusowe, na czele z Mercedesem-Benzem, wykorzystały szansę na rozwój na rynku światowym. Jednocześnie japoński przemysł motoryzacyjny-wspierany przez wsparcie USA-szybko się rozwijał, ostatecznie zdobywając znaczną część rynku amerykańskiego. W związku z tym na rynek chiński napływały nowe marki i modele; pojazdy takie jak Mercedes-Benz S-klasy (znany lokalnie jako „Tiger-Head Benz”) i Lexus LS stały się najważniejszymi symbolami statusu na chińskich drogach. Niezależnie od tego, czy chodziło o imponujące rozmiary amerykańskich modeli, czy luksus kojarzony z pojazdami niemieckimi i japońskimi, samochody te wzbudziły tęsknotę wśród wielu chińskich konsumentów-szczególnie tych, którzy żywili fascynację luksusowymi sedanami zakorzenioną we wspomnieniach z dzieciństwa. Jednak te znane modele pozostawały wówczas daleko poza zasięgiem przeciętnego człowieka; na ich posiadanie mogła sobie pozwolić tylko niewielka liczba pierwszych beneficjentów wzrostu gospodarczego.
Gdy lata 90. XX w. ustąpiły miejsca XXI w., samochody zaczęły trafiać do zwykłych gospodarstw domowych, początkowo pojawiając się głównie w postaci sedanów. Od stosunkowo ekskluzywnych modeli, takich jak Audi 100 i Toyota Crown, po rodzinne sedany „Old Three”-Santana, Jetta i Fukang-rodzący się chiński rynek samochodowy w dużym stopniu opierał się na sedanach; w istocie termin „sedan” (*xiao jiao che*) był kiedyś synonimem samego samochodu.
Ogromny potencjał chińskiego rynku przyciągnął marki motoryzacyjne z całego świata. W tamtym czasie różnorodność modeli była znacznie bardziej ograniczona niż obecnie, a chińscy konsumenci-nowi posiadacze samochodów-bezkompromisowo domagali się przestronności. W połączeniu z wpływem rządowych zamówień na flotę, segment klasyfikowany dziś jako „samochody-średniej wielkości”,-ale postrzegany wówczas przez większość ludzi jako „pojazdy-średniej klasy”-był pierwszym, który odnotował gwałtowny wzrost.
Około roku 2000, wraz z poprawą sytuacji gospodarczej w kraju, marki ścigały się, aby zdobyć udziały w rynku i zaczęły tworzyć spółki joint venture z krajowymi producentami w celu lokalizacji produkcji. Kilka modeli stało się fenomenalnymi hitami: Audi A6L zgromadziło ponad 2,5 miliona użytkowników; Volkswagen Passat osiągnął łączną sprzedaż na poziomie 2,8 miliona sztuk w ciągu pierwszych 20 lat swojej obecności w Chinach; a łączna sprzedaż Hondy Accord-począwszy od szóstej generacji-przekroczyła 3 miliony sztuk. Modele te stały się powszechnie znane i synonimem segmentu sedanów w Chinach.
Konsumentom-średniej wielkości sedan od spółki joint venture-lub marki importowanej oferował idealną równowagę pomiędzy przestronnym komfortem i prestiżem, zarówno do użytku służbowego, jak i rodzinnego. Producentom samochodów pojazdy te oferowały wysokie marże zysku i dużą akceptację konsumentów. W rezultacie sedan-średniej wielkości stał się najlepszym wyborem dla wielu rodzin. Utorowało to także drogę do pojawienia się-tańszego rynku kompaktowych sedanów rodzinnych i wyższej-rynku dużych sedanów; przed boomem na SUV-y sedany posiadały lwią część rynku.
Niedopasowanie amerykańskich sedanów na rynkach zagranicznych
Jak wspomniano wcześniej, amerykańskie sedany odegrały reprezentatywną rolę w ewolucji segmentu sedanów.
Relatywnie rzecz biorąc, kontynent północnoamerykański jest rozległy i słabo zaludniony. Stany Zjednoczone zajmują czwarte miejsce na świecie pod względem powierzchni lądowej, ze znacznymi odległościami między stanami; ponadto, poza regionami górskimi wzdłuż wybrzeży, krajobraz jest przeważnie płaski. W związku z tym warunki drogowe są doskonałe-z szerokimi, prostymi odcinkami-, a nawet standardy miejsc parkingowych są przystosowane do obsługi większych pojazdów.
Kierując się tymi cechami geograficznymi i boomem gospodarczym kraju, amerykańskie sedany w naturalny sposób ewoluowały w stronę większych rozmiarów. Przy niskich cenach paliwa producenci mogli priorytetowo potraktować wysoką moc, komfort i luksus. Łatwo zrozumieć, dlaczego tradycyjne amerykańskie sedany-ze swoim specyficznym zużyciem paliwa i profilami prowadzenia-z trudem zdobywały przyczepność w regionach takich jak Europa, gdzie drogi są często kręte, wąskie i zwarte.
Oczywiście amerykańscy producenci samochodów nie porzucili rynku europejskiego. Firmy takie jak Ford i GM wcześnie rozpoczęły działalność, wprowadzając na rynek udane modele dostosowane do lokalnych potrzeb i zapewniając czołowe pozycje w rankingach pod względem udziału w rynku i wielkości sprzedaży.
Na przykład Ford Focus od lat niezmiennie zajmuje czołowe miejsca na listach sprzedaży; jego kompaktowa obudowa i doskonała obsługa przypadły do gustu europejskim konsumentom, zwiększając roczną sprzedaż do ponad 500 000 sztuk w szczytowym okresie. Opel-przejęty przez GM-odnotował, że jego Vectra i kolejne modele Insignia osiągnęły roczną sprzedaż przekraczającą 130 000 sztuk; mimo że są to stosunkowo duże samochody-średniej wielkości, chwalono je za solidną jakość wykonania i doskonałe dostrojenie. Tymczasem Vauxhall Corsa (dawniej część Grupy GM) od dawna jest ostoją europejskiego segmentu samochodów kompaktowych, często przekraczając 400 000 rocznych sprzedaży w okolicach roku 2000 i utrzymując sprzedaż na poziomie prawie 200 000 sztuk w ostatnim czasie.
Jednak nawet te stosunkowo udane samochody „amerykańskie” mają wspólną cechę: w swej istocie są pojazdami europejskimi. Niektóre, jak Focus, zostały zaprojektowane, opracowane i wyprodukowane w całości w Europie. Inne, jak Opel i Vauxhall, przed przejęciem były markami niemieckimi. Żaden z nich nie przypomina tradycyjnych amerykańskich sedanów, a entuzjaści samochodów typu muscle car, tacy jak Richard Hammond, są rzadkością na tych rynkach. Można powiedzieć, że tradycyjne duże amerykańskie sedany były w zasadzie produktami unikalnymi na kontynencie północnoamerykańskim; Wąskie drogi Europy nie zapewniły im idealnych warunków, a niewiele innych krajów mogło dorównać korzystnym warunkom panującym w Stanach Zjednoczonych, przez co te amerykańskie sedany były-nieprzystosowane do rynków zagranicznych. Tymczasem na przełomie wieków światowy rynek motoryzacyjny przeszedł kolejną ogromną zmianę, która zadała znaczący cios segmentowi sedanów: wzrost popularności SUV-ów.